زندگی چیز خوبی نیست تا کمی بهش رو میدی گند میزنه به روزگارت باهاش درگیرم ولی شک ندارم بی جهت به جهتی میرم ک سهم من نیست یجورایی در این زندگی مضخرف بُر خوردم بحث همان بچرخ تا بچرخیم رو تداعی میکنه مثل اش کشک خونه خاله میمونه بخوری پاته نخوری هم پاته !

ی چیز احمقانه در مورد خودم کشف کردم وقتی نیستی هویت من مثل اشیا گم شده مفقود میشه

اخر همه دلشوره ها در پیچ تکرار بازم میرسم به بحث داغ این روزا این روزا دلم عجیب برای خودم و دلواپسی هام تنگ میشه یکی نیست با زدن نیشتر و تلنگر بهم بگه " هعععی این گوری ک بالا سرش اشک میریزی خالیه !

صدای مهیبی داشت ترکیدن بادکنک رویاها رو میگم ! چ خوشگل بالا میرفت حیف شد !!

من و زمان هر دو به خط پایان رسیدیم اصنم حوصله قیافه های دورو برم رو ندارم خدایا بدادم برس

در من هر شب شعر تازه ای در حال روییدن ست تا پر شوم از شکوفه های یاد تو و کلامی اکنده از عطر عشق ک در برابر چشمانت اغواکرانه طنازی میکنند تا لحظات طاعون زده م در شبهای تاریک و نحس تنهایی محبوس رویاهای دست به چانه ته مانده های حسرت را با رد پای تو تا سپیده دنبال کند

شب ست دیر وقت بجز دوستت دارم باقی کارها بماند برای فردا فیروز کوهی

سوگند به تو و چشمانی ک تقدیر مرا ورق خواهد زد ... تمامی واژه هایم پروانه شدند و از دیار بی سرانجامی سفر کردند حالا من مانده م و تو و یک دنیا حرف نگفته و اغوشی ک سرزمین من ست

و اگر مینویسم دوست دارم بدانی در خلا دنیایِ بی جاذبه از نبودنت عجیب معلقم میچرخم و میچرخم و میچرخم و در چشمهای ناباورِ یک سرگردانِ دلتنگ کسی رامی بینم شبیهِ خودم که هنوز عاشقِ کسی ست شبیهِ تو وجودی سایه وار و حضوری کمرنگ حضوری بسیار بسیار

خسته تر از من ... سایه ام زانو میزند کنارِ گریزهای من افسوس میخورد رنج میبرد صبوری میکند با کسی که بودن را به خودش و به سایهای که زانو میزند کنارش بدهکار است " نیکی فیروزکوهی" . .

محبوب من ! من تنهایم بی تو هیچ کاری نمی توانم بکنم دیگر شعری هم نمی توانم بنویسم و این تنهایی تلخ است تلخ مثل نگاه نوازنده ای که با دستهای بریده به پیانو می نگرد ! "رسول یونان"

پاییز ست درختان بی برگی قصه ساز رنج ها ست بر قلب عریان نسیم شب اسمان بیکران سرد ست و ... روزگار دستهای بی مروتش را به سمت اجاق دل دراز میکند میترسم ... من از نبض سرد جمله ها میترسم از اشفتگی فاصله ها از این همه حنجره های بیصدا میترسم کجاست دستهای گرم خاطره ها من از بی تویی ها میترسم

زندگی کمی دیوانگی میخواستاما ما زیادی دیوانه شدیماز تمام کافهها بیرونمان کردندما زیادی دیوانه شدیم وهمهچیز را فراموش کردیمغیر از خندیدنبه همهچیز خندیدیم وخندیدن شغل ما شددیوانه که باشیخودت هم نخندیزخمهایت میخندند!

گرفتارم گرفتار جاودانگی عمر ک مرگ نمیشناسد اما هر روز با نگاهی میمیرد و زنده میشود گرفتار چرخش معکوس زمان ک فصل هایش همه پاییز ست و قصه ش همان تک برگ انتظار نسیم گرفتار پاورقی های کوتاه سرنوشت ک روزی در فراموشی عزلت دنیا تو را بر دفترِ سه نقطه های بیصدا فریاد میزند

هر زمان فالی گرفتم ... غم مخور آمد ولی، این امیدِ واهیِ حافظ مرا دیوانه کرد " ناشناس "

u200d عشق غافلی از حال دل ترسم که این ویرانه را دیگران بی صاحب انگارند و تعمیرش کنند خط آزادی بود مشق جنون در ملک عشق هر که عاقل می شود اینجا به زنجیرش کنند "صائب_تبریزی"

پای لرزانِ دلم مرا به سمتِ رویاها میکشاند انجا ک تبِ عشق خوشه چین انتظار ست و درد به شکل هندسی تیز و برنده دست و دلم را خراش میدهد کسی به شکلِ "تو" ک در ثانیه های خواب و بیداری یقه بودنم را میکشاند به سمتِ گذشته های ن چندان دور تا قلمه یادت در زمینِ خاکی ذهنم مرتب تکثیر شود

باید به دلت دخیل بست و بر روزمرگی های انتظار ایه صبر تلاوت کرد و در ازدحامِ افکاری پراکنده به مدد نیروی گریز از مرکز ک ذهن دچار را از تفسیرِ چراهای بی دلیل به سمت نگاهت پرتاب میکند.... نامحسوس فقط به تو فکر کرد

آدمهای ساده را دوست دارم... همانها که بدیهای هیچ کس را باور ندارند، برای همه لبخند بر لب دارند همیشه هستند و برای همه، اما افسوس که دیگران زمینشان میزنند، یا درس ساده نبودن را به آنها میدهند! آدمهای ساده را دوست دارم، بوی ناب "آدم" میدهند ...

قول بده که خواهی آمداما هرگز نیا!اگر بیاییهمه چیز خراب میشوددیگر نمیتوانماینگونه با اشتیاقبه دریا و جاده خیره شوممن خو کرده امبه این انتظاربه این پرسه زدن هادر اسکله و ایستگاهاگر بیاییمن چشم به راه چه کسی بمانم؟ " رسول یونان "