به تو فکر میکنم

و به احوالی ک با نبودنت دیگر خوش نیست

کاش میشد مهربانتر باشی

کاش میشد زندگی روی خوشش را دریغ نمیکرد

یا لااقل به تو به تو نفسم

راه و رسم وفاداری میاموخت

کاش میشد هیچ ایکاشی وجود نداشت

و هیچ اندوهی ک دلت را بلرزاند

وقتی همه زندگی من در « تو » خلاصه میشود

بیا ملموس تر همدیگر را لمس کنیم

وقتی تمام بهانه ها را به دست نسیم سپرده ایم

همیشه همین بودی

همینی ک هستی !

همینی ک نمیدانم چیستی

همینی ک نمیدانی

با خودت هم چند چندی !

دلم میخواهد بروم

بدون خداحافظی

بدون برنامه و فکر

فقط بروم

انقدر بروم ک ن از چشم ها

ک از خاطر هم بروم

اه افسوس

جایی برای رفتن ندارم

ندارم

ندارم

ندارم

بگذار فکر کنم خوبی

بگذار فکر کنم

ارامش تو در همین بود

همین ک نباشم

اه ...

فکر کردن به تو چ دردی دارد

خوشبختی یعنی

حواست به خودت باشه

اما حواس من

ک پیش تو بود

خوشبختیم در دستای تو

جا ماند

امانت دار خوبی باش

هر لحظه

با زیباترین واژه ها

ترا به تصویر میکشم

انقدر ترو سروده م

ک دستانم بوی ترا میدهند

تمام تنم شعر میشود

تا در بی وزنی خیال تو

وجودم را برقصاند

تو دور میشوی

تا من در نی لبکی چوبین

همچنان رویایت را

بنوازم

تکیه زده م به دیواری

ک عکس ترا

به یادم میاورد

و خاطراتت

ک اویزان به دیوار حسرت

چشمانم را میلرزاند

خدایا

به کدامین گناه

پاره پاره های دلم را

به چوب حراج زده ای

ویرانه ای از من باقی ست

بر دستان نجیبت

دلم میخواهد فکر کنم

تو اینجایی

کنار همین کلمه ها

کنار دل شکسته من

و من در وصف تو بنویسم

و تو همچنان بخوانی مرا

و دردهای مرا

بگذار فکر کنم

عشق همین ست

همین ک من بنویسم و تو بخوانی

و با هم پرواز کنیم

فرای اندیشه ت

فرای قلب نازنینت

ک روزی جایگاه کسی بود

بنام من !

حال امروزت چطورست؟!

هوای دل من ابری ست

کمی بارانی

این هوا ترا کم دارد

برایت دعا میکنم

ای بهترین بهترین هایم

دعا میکنم

ک روزگارت خوب و شیرین باشد

به شیرینی عسل

روزگارت خوب و شیرین باشد

مثل تمامی دوستت دارم هایی

ک بر این صفحه خاموش

سروده میشود

تا قاصدکان پیام عشق را

به احوالت برسانند

برایت دعا میکنم

ک خوشبختی سهم دنیایت باشد

برای من نیز

میگذرد روزگاری ک

این نیز بگذرد

بگذار روزگار هر جور

ک میخواهد

دیوار فاصله را بلند و بلندتر بچیند

من از پشت همین فاصله ها

از پشت همین دیوار قطور

از ورای رسم تلخ دنیا

ترا بیشتر از پیش عاشقم

بانوی لحظات گمشده توام

خدا را چ دیده ای

شاید لابلای همین فصل ها

ک شبهای زمستانی مرا

به اسفند پیوند میزند

در عبور از بهمنی منجمد

دستهای گرم تو

تسلی بخش خاطر من شد

دوست داشتن ک دلیل نمیخواهد

جان دلم !

یاد بگیر

برای رسیدن های بی دلیل

کافی ست

غرور را لگد کنی

و لبخند بزنی به روزهایی ک

اراستگی خیالت

در جستجوی عشق

دیوارها را فرو میریزد